Bu sana kaçıncı kez yazışım bilmiyorum.
Her defasında kelimeler yetmiyor,
Her cümlede biraz eksik kalıyor içimdeki ses.
Ama yine de başlıyorum işte…
Çünkü ne zaman içime bir boşluk düşse,
Orayı dolduran yine sen oluyorsun.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta