Bir Sırdaşım Olmadı Şiiri - Hamit Atay

Bir sırdaşım olmadı,

Geceyi bölüp de “anlat” diyecek,
Omzuma sessizce yaslanabileceğim
Bir tek dostum olmadı.
Hep dinleyen bendim,
Sözleri içimde saklayan,
Kırıkları cebine doldurup
Kimseye batmasın diye susan…
Hep verdim;
Zamanımı, sabrımı, kalbimin en yumuşak yerini.
Bir gün olsun
Biri çıkıp da sormadı:
“Sen ne istersin?”
Aldılar…
Sessizliğimi aldılar,
İyi niyetimi aldılar,
Gülüşümden bile borç ister gibi aldılar.
“Yanındayım” dediler çok,
Ama yanındayım dediğin
En dar zamanda belli olur.
Rüzgâr sertleşince
Birer birer savruldular.
Sözde kaldı her cümle,
Yarım bırakılmış vaatler gibi
Asılı durdu havada.
Dokununca dağıldı,
Hepsi yalandı.
Ben ayakta durmayı
Kimse tutmazken öğrendim.
Düşmemeyi değil,
Düşünce kalkmayı bildim.
Kalabalıkların ortasında
Yalnızlığı ezberledim.
Herkes konuşurken
İçimde sessiz bir çığlık büyüttüm.
Kimseye yük olmamayı
Güç sandım önce.
Sonra anladım:
İnsanı en çok yoran,
Hep güçlü görünmekmiş.
Yine de kırılmadım bütünüyle,
Çatladım belki
Ama dağılmadım.
Çünkü kendime söz verdim:
Beni kimse seçmezse,
Ben kendimi seçeceğim.
Bir gün biri gelir mi bilmem,
Gerçekten “yanındayım” diyen.
Ama gelmezse de
Ben buradayım,
Kendi sırtımı yaslayacak kadar
Güçlü artık yüreğim.
Hamit Atay