Ellerindeki kağıtlara bakıp mısraları alkışlıyorlar.
Hayatımı orta yere bırakıyorum, şaşkınlık içinde müzede eser izler gibi izliyorlar.
Ben satırların arasında can çekişerek ölüyorum.
Ömür öğütüyorum, onlar gelmiş ne güzel mısra.
Karşınızda durmuş, ruhumun en mahrem odalarını ardına kadar açmışım.
Her kelimemin bir yeri kırık, her noktam bir çığlık...
Ben bir daha seni yazmam demiştim
Biliyorum,
Kolay değil kendime ihanet ettim, sus.
Oyuncak bebeğime sarılarak uyuyorum
Gülerler mi bana?
Niye hep başka kelime gibi diğerlerini düşünüyorum?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!