Hep mutluluk aradım güneşin doğuşunda.
Lakin gülmedi yüzüm çileler koğuşunda.
Hiç tükenmek bilmeyen bu hayat yokuşunda.
Öyle yordu ki kader, bir ölmediğim kaldı.
Yüreğim paramparça çile dolu her yeri.
Apansız bu dertlere tutulduğumdan beri.
Ömrümün baharında yüreğime hançeri,
Öyle vurdu ki kader, bir ölmediğim kaldı.
Sanki ben, ben değilim unutturdu adımı.
Her saat biraz daha kaçırıyor tadımı.
Hiç insaf eylemeden kolumu, kanadımı,
Öyle kırdı ki kader, bir ölmediğim kaldı.
Umurunda değilim, bakmaz akan yaşıma.
Sanki bütün zehrini kattı benim aşıma.
Beni hedef alıp da kaya gibi başıma,
Öyle düştü ki kader, bir ölmediğim kaldı.
Harabeye çevirdi gönlümdeki sarayı.
Mutluluk benden uzak, açtı benden arayı.
Yüreğimi kaplayan bu kapanmaz yarayı.
Öyle deşti ki kader, bir ölmediğim kaldı.
Tükendim bittim artık almadan vere vere.
Darbeler bir değil ki darbeler yüz bin kere.
Yüreğimden tutup da kaldırıp yerden yere,
Öyle vurdu ki kader, bir ölmediğim kaldı.
Kerim Yavuz
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 17:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!