Kuşlar vurdu beni en çaresiz olduğum hissimden.
Maviye çalan kanatlarım artık müsait değil uçmaya.
Ne yapsam, çaresizliğinin içindeyim sabah, akşam.
Şimdi karanlık gecede boyuna bir fay hattı var.
Biliyorum çılgınlık uzağa düşmek olmasa bu kadar zor.
Adın düşmesin geceye, büyüyor içimdeki depremler.
Seni anlatıyorum, bulduğum çatlaklara zamansız.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta