Bir Kişiden Sürgün Şiiri - Mustafa Alp

çaresizliğim kelamdan değil iki gözüm,
yazılandan.
çünkü insan en çok
kimse görmez sanıp gecelere bıraktığı cümlelerde yakalanıyor.

ben seni öyle büyük vedalarla kaybetmedim.
ne bir film sahnesi vardı gidişinde,
ne arkandan yağan yağmur.
sen sadece yavaş yavaş sustun.
ve insanı en çok
sevdiğinin sessizliği yoruyormuş meğer.

bir gün mesajın gecikti,
bir gün sesin eksildi,
sonra bir baktım
koskoca hayatın içinden
beni usulca çıkarmışsın.

izahı geçtim artık.
insan sevildiğini hissediyorsa
kanıt istemez zaten.
ama sevilmediğini hissedince de
dünyanın bütün yeminleri
bir kuru iyi geceler etmiyor.

ben sensizliği
öyle şairlerin anlattığı gibi romantik yaşamadım.
bildiğin eksildim.
çayın tadı değişti mesela,
sabahın anlamı kaçtı.
lalabalıklar büyüdü ama
içimdeki yerin boşluğu hiç dolmadı.

bir ara unutuyorum sandım seni.
insan bazen kendi yarasını
iyileşti sanıyor çünkü.
sonra bir şarkı çaldı.
bir kadın saçını senin gibi topladı.
bir sokaktan senin parfümün geçti.
ve ben,
kalbimin hala senden çıktığı yerde beklediğini gördüm.

geceyi bilirsin.
gece insanın hiçbir yere kaçamadığı aynadır.
gündüz herkes biraz güçlüdür ama
gece olunca
insanın içine bıraktığı eksik konuşur.

ben en çok geceleri yenildim sana.
telefonu elime alıp
yazmamak için saatlerce sustuğum gecelerde.
gel desem gelemeyeceğini bile bile
ekrana bakıp kaldığım zamanlarda.

bir şehir düşün iki gözüm.
her köşesinde bir hatıra bıraktığın.
şimdi hangi sokağa dönsem
bir zamanlar güldüğün biri çıkıyor karşıma.
insan bazen birini değil,
onunla olduğu halini özlüyormuş meğer.

ve kim ne derse desin.
bazı insanlar gidince
evin ışığı aynı yanıyor,
çay aynı kaynıyor,
hayat aynı devam ediyor gibi oluyor ama
insanın içindeki düzen bir daha kurulmamacasına dağılıyor.

çaresizliğim kelamdan değil artık.
yazdıklarımdan belli.
çünkü insan en çok
adını her sustuğunda içinde duyduğu kişiyi severmiş.

ben seni öyle çok sevdim ki.
gitmen hayatımdan eksilmedi sadece,
benden de bir parça götürdü.

şimdi biri bana
alışırsın dediğinde yalnızca gülümsüyorum.
çünkü insan sevdiğine alışmaz.
insan sadece
onsuz yaşamayı öğrenirken sessizleşir.

✍️