Bir kadın sevince Şiiri - Murat Ülkü

Bir kadın sevince, yol olur sana,
Gönlünü mizan kor, zorlu anına.
"Böyle sev" diyerek, sığma zanına,
Sevgi emek ister, kaçma uzağa.

Şu fani dünyadan, çok şey ummadık,
Sadakat diledik, yalan sunmadık.
Viran oldu hane, biz hiç onmadık,
Bir tatlı söz yetti, düştük tuzağa.

Emekle örülmez, aşk kâğıt kale,
İlk rüzgâr değince, düşer bin hâle.
Seven bakmaz asla, mülke ve mala,
Kırılan o gönül, gelmez vusala.

Gönül hanesini, koru ki durak,
Riyadan, yalandan, her daim ırak.
Bahane edeni, gel nârda bırak,
Aşkın son meyvesi, sabır toprağa.

Sevgi ne dudakta, tende şekil,
Gönül mülküne gir, sabra ol vekil.
Zordan kaçan kişi, değildir ehil,
Pişmeyen sevdalar, köle yatağa.

Bir kadın sevince, ömrünü serer,
Kendinden geçer de, göğsünü gerer.
Aşkta uyumlanmak, kadim bir töre,
Gönülden görmeyen, benzer bir köre.

Gönül hanesi bu, bakışla şenlen,
Gerçek emek verip, çileyle demlen.
Sessizce çekilen, dertle kıymetlen,
Ruhunu adayan, çıkar şafağa.

Hane viran ise, suç sadece yel mi?
Vefasız elinden, kopan ecel mi?
Huzur dediğimiz, çölde hayal mi?
Aşk bir ömür boyu, tutulan ağa.

Bahane uçurum, sevda ise köprü,
Yürekten gelmezse, söz kirli örtü.
Emekle verilir, kalbe o dürtü,
Menzile varılır, bakıp sancağa.

Gönül mahzun kalır, kapısı dökük,
Onarılmaz ise, boynu hep bükük.
Aşk dediğin omuzda, kutsal bir yük,
Kibrit çakmak gerek, sönmüş ocağa.

Zaman geçer yüzde, izler derinleşir,
Emek veren canlar, bir gün birleşir.
Bahane ardında, herkes körleşir,
Vefa bilen ruhlar, erer feraha.

Gözden fer çekilir, biter o tılsım,
Lakin sevda kalır, en tatlı kısmım.
Hanesini korur, benim her hısmım,
Ruhla sevenlerin, resmi ervaha.

Dünya imtihandır, aşk ise baş tacı,
Emeksiz gülüşün, sonu hep acı.
Garip Murat buldu, hakta ilacı,
Viran gönül çıkar, böyle miraca.