Bir masum aşkı yedin kendi dertlerinin uğruna,
Bir hatayı taç eyledin, sığındın onun ardına.
Ben sevdayla geldim, sen zehrini kattın kanıma,
Bir hiç uğruna yabancı ettin beni öz canıma.
Ne kaldı ilk aşkımdan, ne o eski saf hâlimden,
Senden miras bir kırgınlık, bir utanç geçmişimden.
Sen kendi karanlığını sevgi diye sundun bana,
Ben seni insan sanmıştım; yazık ettim kendime.
Şimdi bir başkasının gönlü bana kapalı,
İçimde bin ihtimal, her biri ayrı yaralı.
Belki de senin izin düştü aramıza bir gölge,
Belki felek yazmıştı bu kavuşmayı yarım.
Ne sevdam kaldı sana ne de eski hürmetim,
Bir insanlık payıydı sana verdiğim kıymetim.
Sen mazinin içinde kendi kendini tüket;
Ben seni değil, sende yitirdiğim vaktimi terk ettim.
Kayıt Tarihi : 24.10.2026 23:22:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!