Bir gün Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Bir gün
hiçbir yere yetişmek istemeyeceğim.

Telefon çalacak,
bakmayacağım.

Çay soğuyacak,
ısıtmayacağım.

Pencerenin önünde
uzun uzun durup
karşı apartmanın
aynı penceresine bakacağım.

Kim bilir,
orada da biri
hayatını erteleyip
perdeyi seyrediyordur.

Eskiden
her şeyi düzeltmek isterdim.

Kırılan sandalye,
bozulan saat,
yarım kalan konuşmalar...

Şimdi
bazı şeyleri olduğu gibi bırakıyorum.

Saat geri kalıyorsa
kalsın.

Sandalye sallanıyorsa
duvara yaslarım.

Konuşamadığım biri varsa
adını anmam.

İnsan
her eksikliği
tamamlamak zorunda değil.

Bazen
bir şey yarım kalır
ve hayat
oradan devam eder.

Akşamüstü
fırından ekmek alırım.

Poşetin sıcaklığı
elimde kalır.

Eve giderken
yol biraz uzasın isterim.

Çünkü eve varınca
yine yarın başlayacak.

Ben de
yarına yetişmek yerine
bugün biraz daha
yürümek isterim.

Belki hayat dediğimiz
böyle bir şeydir:

Bir yere varmak değil,
yolda olduğunu
geç fark etmek.