Bir Dilaver Cebeci Değildim

Bir Dilaver Cebeci değildim;
fakat bir gelseydin,
bizim de gönlümüzde umut yeşerirdi.
Sitâre düşerdi bahtımıza,
Nedim'in nigehbân nergisleri
o vakit bizim için de açardı.

Sonra Itrî'nin segâhında
suskunluğumuz dile gelirdi.
Her nağme, kalbimizin kıyısına vuran
eski bir duanın yankısı olurdu.

Bir akşam Fuzûlî'nin sofrasına oturur,
aşkın hem ateşini hem sabrını paylaşırdık.
Bir lokma ekmek,
bin beyitten daha çok anlatırdı seni.

Ardından Yahya Kemal'in
Sessiz Gemi'sine binerdik.
Fakat o gemi bizi ayrılığa değil,
aynı ufkun maviliğine götürürdü.

Nurullah Genç'in Yağmur'unda
yalnız saçlarımız değil,
yıllardır susuz kalmış gönlümüz de ıslanırdı.
Her damla, içimizde sakladığımız
bir duayı göğe taşırdı.

Ve sen yanımda olsaydın...
"Ihlamurlar Çiçek Açtığı Zaman" demezdik;
çünkü mevsim adını senden alırdı.
Ihlamurlar kendiliğinden çiçek açar,
bülbüller sustukları yerden yeniden söylerdi.
Bu diyarda hindibalar bile
lal olmaktan vazgeçerdi.

Ama sen gelmedin...
Itrî sustu.
Nergisler açmadı.
Yağmur yalnız pencereleri ıslattı.
Sessiz Gemi, bu defa gerçekten
sessizce uzaklaştı.
Ben yine bir Dilaver Cebeci değildim;
ama bil ki bir gelseydin,
bütün bu şairler,
bizim hikâyemizi yazardı.

Kim bilir...
Belki bir gün, adı unutulmuş bir kervansarayda
eski bir cönkün sararmış yaprakları arasına düşer bu mısralar.
O vakit bir yolcu okur da usulca tebessüm eder:
"Bir sevda varmış ki,
şairlerin adını ödünç almış;
fakat acısını yalnız kendi yaşamış...