Bir Başka Sevda Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Bir başka sevda bu,
adını koymaya kalkınca
bir türlü doğru kelimeyi bulamıyorum.
Ne desem eksik kalıyor.

Sen geliyorsun aklıma
seni düşünmediğim bir anda.
Sonra ne yapsam
senden kurtulamıyorum.

Bazen kendime bile söyleyemiyorum
sana karşı içimde büyüyen şeyi.
Öyle sessiz geliyor ki,
farkına vardığımda
çoktan yer etmiş oluyor içimde.

Sen.

Cebimde durmuş bir saat,
ellerimde dün akşamdan kalan bir sessizlik,
yüreğimde sana açılan
uzun, ıssız bir istasyon...

Ne zaman gözlerini düşünsem
gece raylara düşüyor,
uzaklardan bir tren geçiyor içimden.
Pencerelerinde yüzün,
vagonlarında özlemin,
son durağında ben...

Ben sana yürüdükçe
şehirler çoğalıyor önümde,
sokaklar uzuyor,
köprüler çoğalıyor
ama hiçbir yol
senden başka bir yere çıkmıyor.

Sevda bazen böyle bir şey işte;
insanın içini sessizce dolduruyor.
Ne kadar saklamaya çalışsan da
bir yerinden kendini belli ediyor.

Bir tanesinde sesin,
bir tanesinde ellerin,
bir tanesinde gözlerin...

Ve ben
içimde sakladığım bir kor gibi
her gece biraz daha yanıyorum,
sana varabilmek için.

Dünya dediğin
eski bir gömlekmiş meğer,
çıkarıp bir sandalyenin üzerine bıraktım.
Savaşlarını, korkularını,
yalnızlıklarını da...

Sonra seni düşündüm.

Gökyüzü genişledi.

Deniz kabardı,
kıyıya kadar geldi.
Sanki seninle ilgili
söyleyemediğim ne varsa
önüme bıraktı.

Sen bilmiyorsun belki
ama aşk biraz da budur:

Seni düşününce
etrafımdaki her şey biraz uzaklaşıyor.
Sesler azalıyor,
içimde sadece sen kalıyorsun.

Ben seni oraya koydum.

Kimse görsün diye değil,
kimse bilsin diye de değil.

Sadece
günler geçtikçe
sana biraz daha alışmak,
seni içimde biraz daha büyütmek için.

Şimdi soruyorlar:

“Bu sevda nereye kadar?”

Bilmiyorum.

Belki bir ömür,
belki bir şiir,
belki de son nefesime kadar
dilimde söyleyemediğim
tek bir kelime...

Ama şunu biliyorum:

Bir gün
dünyanın bütün saatleri duracak olsa,
bütün trenler son istasyonuna varsa,
bütün yollar kendini unutsa bile

ben sana
yine yürürüm.

Çünkü aşk,
varılacak bir yer değildir sevgilim.

Aşk,
yürürken çoğalan yoldur.

Ve sen
o yolun sonunda değil,

kalbimde,
her geçen gün biraz daha
yer ederek büyüyorsun.