Bir Başınalık Şiiri - Mustafa Alp

en kuytu köşemde sensiz bir başınalık.
evin her yerine gün vuruyor,
ben sandalyeyi gölgeye çekiyorum.

gören, sıcaktan kaçtım sanır.
insan her şeyi anlatamıyor.
bazen bir ışık bile sakladığın
şeyi ortaya çıkarıyor.

sen giderken bir şey kırılmadı,
kapı da öyle sert kapanmadı.
komşu o akşam rahat uyudu.
ben gidişini sabaha kadar dinledim.

sonra hayat devam etti.
etmesin diye dilemedim zaten.
ama şu bakkal da bir gün olsun
“bugün ekmek alacak halin var mı?”
demedi.

haklı adam.
veresiye defterinde adım var,
gönlümün dökümü yok.
iki ekmek dersem iki verir.
birini kiminle yediğime karışmaz.

ben karışıyorum.
bir ekmeği bitiremeyince
hemen sana bağlıyorum meseleyi.
sanki iştahımın da senden izinsiz açılması ayıp.

geçen gün güzel bir yemek yedim,
son lokmada aklıma geldin.
bir an mahcup oldum.
ne tuhaf,
insan yokluğa da hesap veriyor.

dostlar “çık biraz” diyor,
çıkıyorum, dönüyorum.
insan bir yere gidince
içinden de çıkmış olmuyor.

kalabalıkta iyiyim aslında,
birinin sözüne gülüyorum.
tam o sırada sana dönüp “duydun mu?”
diyecek oluyorum.

işte o küçücük dönüşte koca masa boşalıyor.
kimse yerinden kalkmıyor,
ben birden yalnız kalıyorum.

seni geri çağıracak değilim,
her özleyişin kapıya çıkması gerekmez.
ama insan bazen birini hiçbir şey
istemeden de arar içinde.

ben seni en çok orada arıyorum.
günün anlatılacak bir şeyi kalınca.
ne büyük bir acı,
ne de dünyayı değiştiren haber.

mesela bugün yağmur yağmadı,
oysa herkes yağacak diyordu.
bunu sana söylesem “şemsiyeyi yine unuttun,
değil mi?” derdin.

unuttum. hala bazı şeyleri unutuyorum.
yalnız sana anlatma alışkanlığım
hiçbir yerde kalmıyor,
benimle geliyor.

bir akşam kendime kızdım.
“yeter, ne varsa kaldır.”
çekmeceyi açtım, kapattım.
eşyanın ne suçu vardı?
ben hatırladığımı nereye kaldıracaktım?

şimdi o kuytu köşede bir sandalye,
bir de ben.
bazen pencereyi açıyorum.
sokaktan sesler giriyor.

bir çocuk annesine sesleniyor,
üst kattaki kadın halı silkeliyor.
dünya beni teselli etmiyor.
kendi işine devam ediyor.

ben de kalkıp su koyuyorum,
bir çiçeğin toprağı kurumuş.
sen gideli çok oldu.
çiçek bu eve dün geldi.
onu da bekletmeyeyim.

✍️