Bir Bahardım Şiiri - Gece Gözlü

BİR BAHARDIM

​Adı konulmuş olsa da bu sessiz ayrılığın,
Hâlâ içimde dipdiri, hâlâ seviyorum seni.
Bakma öyle eğik durduğuma, bakma suskunluğuma,
Kırılmış bir dal gibi duruşum, çaresizliğimden yalnızca...

​Farzet ki bir bahardım,
Mevsimi gelince geçtim hayatından.
Belki de kimsesiz bir rüzgârdım;
Sadece bir anlığına dokundum saçlarına,
Ve çekildim kendi karanlığıma.

​Adı ayrılık olsa ne çıkar?
Gözlerin hâlâ bende,
Bense hâlâ o kırık suskunlukta...
​Gittiğin yollara dökülen yapraklar gibi,
Sessizce savrulur içimdeki her söz.

Dili yok ki bu sızının, haykırsın sana;
Sadece susar, içten içe yanar bu köz.
​Farzet ki bir geceydim,
Güneşin doğuşuyla silindim ufkundan.
Belki de bir gölgeydim;
Düştüm peşine, habersizce yürüdüm arkandan,
kayboldum kendi yalnızlığımda.

​Şimdi adını anmak bile ağır gelse de,
İçimde fırtınalar kopar, yüzümde bir sakinlik...
Sen benden geçtin belki ama,
Ben senin geçtiğin her sokakta hâlâ takılı kaldım.

​Bırak, hangi mevsim sararsa sarsın bu kenti,
Ben senin bıraktığın o son durakta kaldım.
Sözler tükendi, cümleler devrildi peş peşe,
Ben en çok senin sükûtundan yaralandım.
​Geçtiğin yollarda ayak izlerin,
İçimde hiç dinmeyen bir sızı şimdi.

Ne geri dön diyebilecek kadar cesur,
Ne de büsbütün vazgeçecek kadar yabancıyım sana.
​Son bir nefes gibi içime çektiğim bu ayrılık,
Şiirin de, ömrün de son noktası olsun...

Ben seni susarak sevmeyi öğrendim;
Varsın adım unutulsun, varsın bu yangın külle dolsun.