Bir Adam Düşün Şiiri - Mehmet Bildir

BİR ADAM DÜŞÜN

Bir adam düşün.

Günün en sıradan saatlerini bile
seninle anlamlandıran,
kendi hayatından eksilttiği her şeyi
senin ömrüne ekleyen bir adam düşün.

Sen bir kez gülümsesen
gururundan bir parça daha bırakan,
senin huzurun için
kendi içindeki fırtınaları susturan,
sevmeyi bir alışkanlık değil,
ömürlük bir emanet bilen bir adam düşün.

O adam senden çok şey istemez.
Bir tebessüm yeter ona.
Bir “yanındayım” sözü,
yıllarca taşıdığı yorgunluğu hafifletir.
Çünkü seven adamın kalbi
hesap tutmaz.
O, verdiğinin karşılığını istemez;
yalnızca verdiği sevginin
incitilmemesini ister.

Onu üzme.
Çünkü bazı adamlar kırıldığında
başka bir kapı aramaz.
Önce kendi içlerinde bir kapı kapanır.
Sonra sesleri azalır,
sözleri eksilir,
gözleri aynı yere baksa bile
artık hiçbir şeyi eskisi gibi görmez.

Seven adam sevgiden vazgeçtiğinde
başka bir başlangıç aramaz her zaman.
Bazen yalnızca
eski kendisine dönmeyi bırakır.

Sen onun beyazıysan
siyahına dönüşme.
Cennetiysen
içinde cehennem kurma.
Baharını taşıyorsan
ömrüne kış bırakma.

Çünkü bazı uçurumlar
yolların üzerinde bulunmaz.
Bazı uçurumlar
bir insanın içinde açılır.
Ve insan,
kendi içinde açılan uçurumdan
başkasının elini tutarak çıkamaz.

Ben o adamı biliyorum.
Sevdiğinde kendini unutan,
kırıldığında kendisini bile
tanımakta zorlanan adamı biliyorum.

Bir zamanlar dünyaya
bir insanın gözlerinden bakan,
sonra aynı gözlerde
kendi yıkımını gören adamı biliyorum.

O adamın kalbi
bir ev gibiydi.
Kapısını sana açtı.
Duvarlarını sana emanet etti.
En gizli odalarına kadar
ışık bıraktı.

Sen o evde yalnızca yaşamadın.
Sen o evin anlamı oldun.
Sonra bir gün
aynı evin içinde
yabancı gibi kaldı.

İşte kırgınlık böyle başlar.
İnsan bir gecede değişmez.
Önce beklemekten yorulur.
Sonra anlatmaktan vazgeçer.
Sonra anlaşılma ihtiyacını kaybeder.
En sonunda da
kendisini inciten hiçbir şeyi
artık düzeltmeye çalışmaz.

Dışarıdan bakınca
sakin bir adam görürsün.
Oysa içinde
yıllarca susturulmuş bir çığlık vardır.

Gülümser,
çünkü herkese acısını anlatmak istemez.
Susar,
çünkü bazı yaraların adı konulunca
daha çok kanadığını bilir.

Ve bir gün
senden hiçbir şey istemediğini söylüyorsa
bunu özgürlük sanma.
Belki senden vazgeçmiştir.
Ama asıl acısı,
sana verdiği adamdan
vazgeçmek zorunda kalmasıdır.

Çünkü seven bir adam
yalnızca sevdiği kadını kaybetmez.
Bazen onunla birlikte
kendi içindeki en güzel hâlini de kaybeder.

Ben o adamım.
Bir zamanlar
bir kadının gülüşüne
koca bir hayat sığdırdım.
Şimdi aynı gülüşün
bende bıraktığı sessizliği taşıyorum.

Artık hiçbir uçurum beni korkutmuyor.
Çünkü insanın düşebileceği en derin yerin
bir yer değil,
sevdiği insanın içinde kendisine ayrılan yerin
bir gün yok olması olduğunu öğrendim.
Bundan sonra kimseye
“beni sev” demeyeceğim.

Çünkü sevgi istenmez.
Sevgi, insanın elinde tuttuğu
en kırılgan emaneti
karşısındaki insanın incitmeyeceğine inanmasıydi.
Ben o emaneti verdim.

Kırıldım.
Ama beni asıl yıkan
kalbimin kırılması değildi.

Beni asıl yıkan,
bir insanın uğruna
kendi gururunu yere bırakan adamın
bir gün eğilip o gururunu
yerden alacak kadar yalnız kalmasıydı.

Şimdi içimde bir uçurum var.
Kimse görmüyor.
Ben de kimseye göstermiyorum.
Çünkü bazı insanlar
hayata küstüğünde
dünyadan gitmez.

Sadece dünyaya
bir daha eskisi kadar inanmaz.
Ve insanın hayatındaki en ağır veda,
birinin gitmesi değildi,

Bir zamanlar uğruna
hayatını değiştirdiği insana bakıp
içinden,
“Seni kaybetmedim;
sana verdiğim adamı kaybettim.
Ve ben, hayatım boyunca
bir daha o adam kadar güzel sevemeyeceğim.”

Belki de insanın gerçek yalnızlığı buydu.
Yanında kimsenin kalmaması değil,
içinde yaşatacak kadar sevdiği bir insanın
artık içinde yaşamaya değmeyecek kadar
acıya dönüşmesiydi.

Mehmet bildir.