Binlerce Figan Şiiri - Kasım Kobakçı

Duyulur uzaktan, o derin sesler,
Göğsümü siper etsem de her zaman,
Karanlık içinden, rüzgârlar eser,
Kopar yüreklerden, binlerce figan.
*
Bekçiyiz bu yolda, kopsa da savaş,
Akmasın kimseden, acı dolu yaş,
Yanımda durmalı, yiğit arkadaş,
Çığlıklar dinmeli, bitsin bu duman.
*
Uzansın mazluma, koruyucu el,
Karşıya geçemez, o kükreyen sel,
Korkuyu dağıtır, dağdan esen yel,
Susarsa feryatlar, geçer o tufan.
*
Gökyüzü kararmış, bulutlara bak,
Kılıcı kınından, çıkararak tak,
Bozulmuş kurulan, en sinsi tuzak,
Ayakta kalır hep, inanan insan.
*
Durmadan ileri, sert bir adım at,
Adalet gücüne, yeni değer kat,
Yıkılsın zalimler, çöksün saltanat,
Çığlıklar kaybolur, geçtikçe her an.
*
Dağların ardında, kalmasın bir iz,
Birlikte koruruz, yenilmeyiz biz,
Aşılır, koskoca dalgalı deniz,
Dirilir yeniden, tükenen her can.
*
Eğilme zorbaya, karşısında dur,
Kalkanı eline alıp, taşa vur,
Bizimle yaşasın, şan ile onur,
Duyulmaz o sesten, en ufak yalan.
*
Sınırı koruyor, koca bir duvar,
Zirveden eksilmez, dondurucu kar,
Güçlünün zayıfa, dünyası çok dar,
Zulmeti bitirir, bu şanlı ferman.
*
Kalkanı sımsıkı tutar, güçlü kol,
Aydınlık günlere, açılır bu yol,
Nöbette bekleriz, sabır bizde bol,
Binlerce çığlığı, dindirir vicdan.