Bin Şahit Şiiri - Kenan Gezici

İtiyor şefkatsiz eller.
Önemi yok, elsiz kalır eller.
Tutamazsan ruhumdan geleni.
Geldiği yer en iyisi.
Kalır rüzgârın merhametine.
Konar başka ellere.
Tattırdığın kadar cefa.
Cümle canlıya ve de mahlukata.
Aman aman diyeceksin çoktan.
Keskin sükûnetler hani.
Nerde gülüşün dağıttıkların.
Sarıyor bedeni soğuk rüzgâr.
Ondan olmadı ki Nuh’un oğlu.
Tufan koptu boğuldu.
Savurdu dört bir yana.
Eline geçmez oldu uğultu.

Kenan Gezici 18/04/2026