Bilmiyorum artık Şiiri - Güven Tekin

Bilmiyorum artık,
Bugün ne, yarın ne, ilgilenemiyorum.
Artık her şeyi boş verdim,
Kendim gibi boş verdim.

​Ne yapsam olmadı,
İçimdeki yaralar kapanmadı.
Umudum gitgide tükeniyor,
Gözyaşlarım durmadan akıyor.

​Herkes "Bu da geçer," diyor,
Benim hayatımı yaşamayan bilemez.
Herkesin kaderi, düşüncesi farklıdır;
Artık canım çok acıyor.

​Dayanamıyorum yalancı dünyadan,
İçim almıyor yaşadıklarımı da.
Sitemim sana değil Allah'ım,
Sitemim beni yapayalnız bırakanlarda.

​Kelimeler bitti, tükendi sabır;
Gönlümün içinde derin bir kahır.
Her gelen gün bir öncekinden ağır,
Sitemim beni yapayalnız bırakanlarda.

​Yorulmuş feryadım, duyulmaz sesim;
Geceler şahidim, kesilir nefesim.
Sanki bir zindanda daralır kafesim,
Sitemim beni yapayalnız bırakanlarda.

​Yalan dostluklara inandı bu özüm,
Artık hiç kimseye kalmadı sözüm.
Uzaklara daldı, ağlayan gözüm,
Sitemim beni yapayalnız bırakanlarda.

​Yüklediler derdi yorgun sırtıma,
Dönüştü içimde esen fırtına.
Kimse bakmadı ki kalbin ta altına,
Sitemim beni yapayalnız bırakanlarda.

​Yürüdüm yolları, ayaklar bitap;
Kime ne söylesem, olmuyor hitap.
Gönül sarayım da yıkık, bir harap,
Sitemim beni yapayalnız bırakanlarda.

​Bırakın gözyaşım sel olup aksın,
Bu dertli sinemi yalnızlık yaksın.
Dilerim ki herkes kendine baksın,
Sitemim beni yapayalnız bırakanlarda.