Bilsem Şiiri - Güven Tekin

​
​
Seninle bir kahve içebilsem,
Göz göze karşılıklı bakabilsem.
Yüzünü elimle sevebilsem,
Saçlarımı ellerimle okşayabilsem.
​
Hep "bilsem"li cümleler dilimde,
Bilsem olmasa yapacağım olsa cümlede.
Seninle şöyle dağlarda,
Yaylaların o tertemiz havasında.
​
Seninle çimenlere uzansam,
Gökyüzünde yıldızları seyretsek.
Sıcak bir kahve bağdaş kurup otursak,
Bulutların içinde ahenkle dans etsek.
​
Kimseler bilmeden görmeden,
Sadece seninle vakit geçirsem.
Ela gözlerine doyasıya bakabilsem,
Ne güzel olurdu el ele çimlere uzanmak.
​
Rüzgar esse Şavşat’ın yamaçlarından,
Öpsem sevgiyle o yorgun avuçlarından.
Dursa zaman, aksa sevda içimize,
Dünya hayran kalsa bu eşsiz sevgimize.
​
Bir ocak yaksak dağın tam ortasında,
Dertler kalsa o dumanın karasında.
Sadece sen ve ben, bir de sessizlik,
Sona erse içimizdeki bu kimsesizlik.
​
Gönlündeki o ağır duruşu sevdiğim,
Sensin benim bu hayatta tek bildiğim.
Şu fani ömre seninle bir mühür vursak,
Bütün engelleri el ele verip aşsak.
​
Yüzünde bulsam kaybolan neşemi,
Seninle kursam o sevda köşemi.
Toprağın kokusu karışsa nefesine,
Kulak versek kalbin o huzurlu sesine.
​
Yıldızları toplasak göğün tavanından,
Asalet dökülse senin her bir yanından.
Bir şiir olsan, mısra mısra okusam,
Sevdanı ilmek ilmek ruhuma dokusam.
​
Koca yürekli bir aşkın gölgesinde,
Huzur bulsak şu hayatın sillesinde.
Dizine uzansam, kapansa gözlerim,
Sana çıkar benim her bir izim, yollarım.
​
Hasretin yükü ağır gelse de bazen,
Seninle güzelleşir bu bozuk düzen.
"Keşke"ler gitsin, "iyiki"ler kalsın bizde,
Adımız yazılsın o en derin denizde.
​
Şimdi yine "bilsem" diyorum sessizce,
Hayalin canlanır her gün bende gizlice.
O yayla havası, o kahve, o ela gözler,
Dilerim bir gün gerçeğe döner bu sözler.