Hüzünlerin oyununda ürkek bir ceylan gibi her akışınla oynadın buzul kalmalarımda. Kin ve öç kokulu bir çiçeksin sen,açılmazsın aşk bahçelerimde.
Ben kuşkulara dolaşık yüreğimle ateşler taşıyorum
Arzu uzak kentlere, azaltılmış dilden uzak her sese uzak olmuşsun.
Ağlayan özlemler eşleğinde konçertolar ıssız bekleyiş mecrasına benimi çekiyor.Zamansız aşkları,zamlı kaçışları derdime yamalayıp sızıp gitmek.
Bıraktığın killerden ve kinlerden oluşan kumsalımda yaralı bir şekilde çırılçıplak güneşleniyorum. Beni beklemekten yorgun,susmuş acılar kış uykusunda. yok artık artıklanmış sevgi tufanlarımın esintisi.Derindir sensizliğimin sızısı. Sevi buruşmuş,tüm aynalarım kırık,sana baksam kendimi görmek için,gözlerimden başka senler göreceleniyor.Bu ben miyim?
O sen misin?
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
Acıtır can kırıkları ,umut kırıkları balığı da balıkçıyı da beni de seni de her seveni de.
can kırıkları dediğin gibi herkesi acıtır ama niye antartika sana dönük yüreği
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta