Bilginin Nuru Şiiri - Kasım Kobakçı

Köklerden süzülen bir gizemli hecedir,
Yalnızca tek sayfa, içinde koca çınar.
Gündüzü aydınlık, sırlarla bir gecedir,
Bir kağıt parçası dertlere derman sunar.
*
Okudukça artar içimde akan zaman,
Zihnimin ufkunda kalmadı hiç sis duman,
Hakikati buldu sonunda yorgun insan,
Sonsuzluk çeşmesi o, gizli ilim akar.
*
Bir damla ışıkla aydınlanır her gönül,
Bahçede sevgiyle yeşerir o taze gül,
Susar kelimeler, şakıyor tatlı bülbül,
O eşsiz cümlenin gölgesi ruhu sarar.
*
Bilginin denizi öylesine çok derin,
Rüzgarı esiyor, suları mavi serin,
Kalbinde yeşerir sağlam bir inanç zemin,
Tek sayfa içinde aranan her şey yatar.
*
Harflerin her biri en sadık yüce yoldaş,
Gönlümde biter bir karanlık acı savaş,
Süzülür damlalar gözümden usul yavaş,
Bilgelik şifası hastaya huzur katar.
*
Kağıda dökülmüş, saklanmış en yüce öz,
Kalplere dokunur ateşte parlayan köz,
Cihanı anlatır sadece iki tek söz,
Hakikat nuruyla karanlıkları yırtar.
*
Yaşamın sırrını fısıldar eşsiz güzel,
Başlangıç gününden, yazılmış ta ki ezel,
Dokunur ruhuna sihirli şefkatli el,
Bütün kötülüğü sevginin gücü yutar.
*
Engin bir okyanus, uçsuz bucaksız deniz,
Peşinden gidersek, aydınlık kalır o iz,
Yeşeren ormanda umutlar taze filiz,
Yaşamın akışı bu sessiz ritme uyar.
*
Gelecek nesle de kalacak yeşil yaprak,
Sırları saklıyor bağrında kara toprak,
Zihnimin suları durudur pürüzsüz ak,
Bilginin nuruyla evren yeniden doğar.