Bilemem Asla Ben Şiiri - Kasım Kobakçı

Bitkin bir tutsağım, şüphe zindanında,
Boğulur nefesim, tasa kapanında,
Ağır bir zahmeti gizler katmanında,
Tek başa ezildiğim, gam meydanında,
Çorak yokuşlar da, derttir devranında.
Direndikçe vuran, kahrın sert kırbacı,
Hep aynı çıkmazı gösterir sarkacı,
Nedir bu meşakkat, nedir bunca acı?
Eylemin ardında aransın amacı,
Dışsal bir çözümde, bulunmaz ilacı,
Bilemem asla ben, ne idi maksadın?

Yorgun bir esirim, zihnin kafesinde,
Büyüyor sıkıntım, şüphe gölgesinde,
Sonu olmayan ağ örer çevresinde,
Özün, yalnızca yandığı köşesinde,
Aşılmaz dağlar da, yüktür zirvesinde.
Düşündükçe delen, şüphenin burgusu,
Hep aynı çıkmaza yönelir vurgusu,
Nedir bu daralma, nedir gam sorgusu?
Zahmetin özüne, dayanır kurgusu,
Dışsal bir cevaba, ulaşmaz bulgusu,
Bilemem asla ben, ne idi muradın?
*
Soluk bir suretim, hiçlik ortasında,
Çöküyor benliğim, zahmet rotasında,
Bitmeyen sancıyı taşır noktasında,
Zihnin, yorgun düştüğü bu safhasında,
Karanlık yollar da, sızlar arkasında.
Yürüdükçe kesen, darlığın nefesi,
Hep aynı boşluğu gösterir ibresi,
Nedir bu eziyet, nedir gam çilesi?
Zahmetin ardında, gizlenen gayesi,
Dışsal bir yanıtta, bulunmaz çaresi,
Bilemem asla ben, ne idi kararın?