Bezavra Şiiri - Derin Akkurt

Derin Akkurt
54

ŞİİR


7

TAKİPÇİ

Bezavra

Atlatılan bunca badire neye yaradı?
Yürümekle bitmiyordu koridorlar.
Tek tek çıkılan onca katlar...
Bilmem kaçıncı iğnenin buz gibi ellerden
kollarımda ağırlaşan korkusu
ve damarlarımda yayılan İlaç kokusu…
Her köşe başında sancıların istilası beni bekliyordu.
Öfke dalgasına teslim olup
sahneyi terk etmenin zamanı değildi.
İşin ucunda sağlık vardı.
Bir an önce iyileşmenin umudu…

Bir hastane odasında gönüllü tutuklular gibi
yanlış bir gövdede bekleyen kaçıncı fidandım?
Diğerlerini bilmem ama
benim ne takatim ne de inancım kaldı.
Keşke bilenen bıçaklar,
yağlanan silahlar bir kenarda duraydı!
Yüzüm mevsimlere küs,
kaderim tadımlık mutluluklara…
Bedenim sağlığa küs,
ruhum sancılı nöbetlere...
Ondan bundan bana ne?
Vakitlerden can!
Doya doya nefes almak isterken
soluksuz kalmak böyle bir şey...
Gözlerini puslu bir gökyüzüne uzatıp
o pusun ötesindeki dünyayı ararsın.
Her dağın karı elbet kendine göre
ama o an sadece kendi acına odaklanırsın.

Oysa ben güçlü kalmak isterdim!
En zayıf anımda bile dimdik durabilmek...
Bu ne mümkün!
Yeri geldi sövdüm
Yeri geldi deli gibi yastıkları dövdüm!
Ben hiç bir zaman ihanet eden taraf olmadım.
Sırtımda bir kambur gibi taşıdım yükümü.
Canımın acımasını metanetle göğüsledim.
Duygularımı körelttim.
Kulanın kulanlığını,
yılanın yılanlığını sorgulamadım.

Bu kabus bitsin istersin, bitmez!
Geçsin istersin, geçmez!
Delirmiş yağmur altında acıdan sırılsıklam titrersin.
O an ne gururun kalır ne de önceliklerin...
Sıcak ülkelerin özlemini taşıyan bir kırlangıç gibi
şefkatli bir yüreğin hazırladığı
bir tas sıcak çorbaya hasret kalırsın.

Sonra bir gün bir hastane yalnızlığında sen çıkageldin.
Ahşap bir bankın üzerinde
başımı alıp gitmenin düşüncesi beni kaplamışken,
Kutlu bir günde hayatıma dokundun.
Kumlara ismimi yazıp,
birlikte çıktığımız bu yolda elimi hiç bırakmadın.
Biz aşkın o ilk tutkusuna aldanıp
önümüze çıkan ilk handa takılı kalmadık.
Avuçlarıma düşen sessiz bir dua oldun.

Doğruydu...
O an neyim var neyim yok bir anda yalan oldu!
Ruhumun düştüğü bir bezavra...
Geçmişim bir kenarda paçavra...
Bedenim bu aşkta kadavra...
Sen hem günahım hem sevabım oldun.
Kendi kurgumuzla zamansız bir dünya yarattık.
Nefesin mucize,
Sözlerin vecize...
Umut dedin.
Unutma dedin!
Bir güven abidesi gibi karşıma dikildin.
Sen güçlüsün, ayağa kalk dedin!
Hep yanımda olacağına söz verdin.
Ama uzak
Ama imkansız…
Ben senin fedakârlığını çok sevdim.
Mesafenin sahiden var mı bir önemi?
Kanatları kırık olunca
Kırlangıçlar da yetim kalır.

Derin Akkurt
Kayıt Tarihi : 14.1.2020 22:57:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!