Yorulmadın mı Murat? Şiiri - Murat Avcı ...

​Anlamıyorlar Murat, bunu bir yere yazmalı
Bir tuşun ucunda duran dünyayı görmüyorlar.
Onlar ki yalanın o tüylü, o sıcak yatağında
Kendi karanlıklarını bir kale gibi görmüşler,
Gözleri parlıyor karanlığın o muazzam konforunda.
Bizse oturmuşuz, elimizde yılların yorgun süzgeci,
Işıktan bahsediyoruz gözleri yanmış bir kalabalığa.

​Bir leş kargası geliyor sonra, sakil ve kibirli,
Bizim o ince parmaklarla kurduğumuz satranç tahtasına.
Sen istersen en soylu şah matını hazırla,
İstersen feda et bütün piyonları bir görkem uğruna;
O geliyor, bir saniyede deviriyor bütün mantığı,
Pisliyor en beyaz karelerin tam ortasına,
Ve uçuyor, kendi yarattığı o küçük zaferin rüzgarıyla.

​Ne dengesiz bir savaş bu Murat, baksana,
Onlar ezberin o tek heceli emirlerinde,
Bizse kelimelerin o dipsiz, o kuyruklu yalanında.
Kara delikler gibi çekiyorlar yakınına her şeyi,
Yılların birikimini bir çırpıda yutmak istiyorlar.
Oysa kendi mağarasına zincirlenmiş bir adama
Güneşten bahsedilir mi hiç? Gözü sızlar, içi daralır,
Kalkar, ilk önce sana saldırmaya hazır hisseder kendini.
​
İşte bundandır Murat, susuyorum artık.
Çölün bütün kumlarına su taşımaktan vazgeçtiğim o gün,
Kendi vahamın kenarına oturdum, bilesin.
En büyük eylemdir şimdi arkasını dönmek insanın,
Tek kelime etmeden, o tozlu sokakları terk etmek.
Çünkü sessizlik, bir inceliktir anlayacak olan için,
Anlamayacak olana ise...
Verilecek en ağır, en kesif cevaptır.

​Şimdi bırakalım, cehaletin çöplüğünde ötsün o leş kanatlıları,
Sen de vazgeç artık Murat, yorulmadın mı?