Bir orman yangınıydı gidişin.
Dağıldı içimdeki tüm börtü böcekler,
Birer birer yanıp kül oldular sana dair yaşattığım kelebekler.
Ve şimdi insan olmanın çıplaklığını yaşıyorum.
Örtüsüz bırakma beni,
Ben geceleri çok üşüyorum.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta