**BEYAZ LİLYUM**
Baharın ilk nefesinde açtım ben,
Toprağın sabrından doğan bir mucize gibi.
Sessizce süzüldüm kendi kalbimin kıyısına,
Adını koyamadığım bir huzurla…
Bir beyaz lilyum oldum,
Kendime bile dokunmaya kıyamadığım.
Tenimde sabahın en duru ışığı,
Gözlerimde henüz kirlenmemiş bir dünya.
Masumiyetim, en sade hâliyle durur içimde,
Bir çocuğun duası kadar temiz…
Bazen ben bile kendime bakıp susarım.
Kokum…
İçimde sakladığım en derin ben gibi.
Ne ağır ne eksik, tam olması gerektiği kadar.
Bir anlığına gözlerimi kapatsam,
Kendime yaslanmış gibi hissederim.
İşte o an, dünya susar.
Saçlarıma değen rüzgâr bile incitmeden geçer,
Çünkü kırılganlığım en güzel yanım belki de.
Bir dokunuşumla değişir mevsimler,
Kış bile baharı öğrenir içimden.
Ve ben, kendimde saklarım mucizeleri.
Beyazımın bir anlamı var artık,
Kirlenmemiş bir kalbin rengi gibi.
Ne saklarım içimde ne de eksiltirim,
Olduğum gibi kalırım hayatın ortasında.
Ve bu yüzden en çok bana yakışır sadelik.
Bazen bir çiçek değilim sadece,
Kendi köklerimde büyüyen bir hikâyeyim.
Yağmurla kırılmam, aksine çoğalırım,
Her damlada biraz daha kendim olurum
Ve yeniden doğarım içimde.
Eğer bir gün kendimde kaybolursam,
Bilirim, yine kendime varırım
Bir bahar sabahının serinliğinde.
Çünkü ben…
Bir başkasının değil,
Kendi kalbimde açan
Beyaz bir lilyumum.
Kayıt Tarihi : 3.05.2026 09:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!