Beyaz Kanatlı Hüzün Şiiri - Osman Akçay

Leylekler toplanmış süzülür gökte
Gidiyor leylekler hüzün bırakıp
Bir buruk sızı var her bir yürekte
Gidiyor leylekler hüzün bırakıp

Yuvalar boş kaldı damlar üstünde
Bir rüzgâr esiyor gamlar üstünde
Güzün o en soğuk ilk nefesinde
Gidiyor leylekler hüzün bırakıp

Bulutlar ağlaşır göç yolu sızlar
Gurbete karışır o beyaz izler
İzlerin peşinde yaşlıca gözler
Gidiyor leylekler hüzün bırakıp

Dün burda şen şakrak kanat çırparken
Her sabah neşeyle gözün kırparken
Duyduğum sevinçten kalbim çarparken
Gidiyor leylekler hüzün bırakıp

Ansızın toplanıp sırra yettiler
Yazın neşesini alıp yittiler
Gönül bahçesini çöle ittiler
Gidiyor leylekler hüzün bırakıp

Sıcağın peşinde ufka ererler
Menzilin ucuna kanat gererler
Bahar müjdesini her yıl dererler
Gidiyor leylekler hüzün bırakıp

Göklerin süsüdür o nazlı canlar
Onların halinden yanmışlar anlar
Boşaldı bahçeler sustu meydanlar
Gidiyor leylekler hüzün bırakıp

Ufukta son kervan çekildi gitti
Yazın şen şarkısı kesildi bitti
O beyaz kanatlar hasret nakşetti
Gidiyor leylekler hüzün bırakıp

Seğmenoğlu takıl giden kervana
Ayrılık borç imiş fani insana
Bakmadan ardınca süslü cihana
Gidiyor leylekler hüzün bırakıp
Gidiyor bir ömür özün bırakıp

Dr. Osman Akçay (Seğmenoğlu)