Beyaz Bayrak Şiiri - Zeynep Oruç

Bitiriyorum...
Belki bin bir çabamı,
Belki umutlarımı,
Belki hevesle atılacak adımlarımı..
Bitiriyorum herkesle olan savaşımı..
En çok da kendimle olan savaş son buluyor.
Artık gücü kalmayınca insanın,
Fecre kadar süre biçermiş kendine...
Ayaklarımda bir adım ötesi için mecal kalmadı.
Dostlarım, sevdiğim, ailem..
Verdiğim sözü tutamadım, affola
Dimdik ayakta durup "elinden geleni ardına koyma" diyemedim hayata
Efkar kapladı her bir yanımı şu gencecik yaşımda
Dikenli dallar sardı boğazımı
Yardım dilenemez haller kaldı ellerimde
Çocukluğumu öldürdü önce bu kahpe kader
Tek tek döktü saçlarımı
Gözümün temiz beyazını bile kan kırmızısı boyadı
Hayat işte...
Çoğu zaman adil olmayı hak görmüyor en zayıflara
Düşmeye yer arardım zaten ya
Almak için direndiğim nefeslerimi hiçe sayardı günbatımları
Sütten ak bir bayrak kaldırıyorum göğe
Beni bırakın toprak taşısın yüreğimden akacağı..
Sessizce haykıracağım gerekirse,
N'olur bırakın yakamı!
Durduğum yerde duyurmadan ağlayacağım yalnızca
Kendim için ilk kez...
Hiç değilse bunu yapabileyim kendi ahımda boğulmadan