Berdan Doğu Şiirleri - Şair Berdan Doğu

Aydınlanamadım güneşimin bana küstüğüne.
Yörüngemde bahtımı güldürecek kuşlar öldü.
Adanmışlar mezarlığına gömdüm talihimi,
Toprak, talihimden daha beyaz göründü.

Feraset sarayıma akbabalar üşüşür,

Tazeydi gülşenimize ektiğim güller
Lakin soluyordular birer birer
Önce rüyaydı sizi yaşamak
Sonra kabusa döndü,döndük
Uyandık her taraf kan ter
Bir hengameyle yıkılmıştı bütün neferler

Ab-ı hayat bulayım sana narinim
Seni ipekten kumaşlara sarayım
Beni böyle yakıp gitme narinim
İstersen ömrümü ömrüne katayım

Hicranınla döner sonbaharım kışa

Nidâlarım yoktur avâzım çıkmaz benim
Artık eşkıyalar da sevdalı değil yalnızlığına
Ben hâlâ o asılsız inkisar bedevisiyim
Gönlümdeki mecnunların ıssız gecesiyim
Poyrazlar savursada kıyılardan karanlığıma
Ben hâlâ o saadet gemisinin bekçisiyim

Sen, yok sayıldıkça daha da var olacaksın evlâdım
Yıldızlı semalarda, sadece sen anılacaksın evlâdım

İndirip uçurtmalarını ezip geçtiler biliyorum
Üzülme! uçurtmalarımız yeniden süzülecek evlâdım

Bir yudum almak için şarabından,
Bir parça beyaz gönderdim mehtabımdan.
Bilemedim göğümüzün ayrı olduğunu,
Kalplerin sadece masallarda bir olduğunu.
Gezegenler bile bakamadı utancından,
Yıldızlar söyledi gözlerimin dolduğunu.

Al rüzgâr, götür beni hasbihâl akşamlarına.
Ardımda kalsın soluk inzivâ sabahları.
Ket vurulsun dünyamın haris ruhlarına,
Dalgalı denizlere düşsün kalbimin anahtarı.
Ve yağmurlar yağsın, süzülsün saçlarımdan;
Yeni bir sayfa, bu riyakâr yalnızlığımdan.

Sabahları uğurla gecenin turnalarını
Kalk gônül pencerenin cam kırıklarını toplayarak
Aldırma günlerinin sükunetine
Rahman'ın huzurundan ümit kesip
Karamsarlığa demir atarak

Usul usul yürü ve uzaklaş
Görünmesin gözünde duramayan yaşlar
O burun çekişinde kopan acı fırtınalar
Düşmesin mutluluk çağının gözlerine

Bu kadar güçlü durmak zorundamısın Ayla

Yıllar soluklanıyor hazin kentte
Ben ise biçare dolanıyorum
Ölümden kurdeleler yapıyorum zifiri karanlıkta
Her gün şafağa beş kala soluklanıyorum

Koftiden esmiyor ruhuma bu karayel