Benim sevdam, artık sürgün bir hatıra,
Bir duvarı yıkılmış evin, kendi kendine yası.
Bu yorgun gönül, ne bir nefes alır ne de bir çığlık atar,
Çünkü aldığı yara, onu korkak bir taş yapmıştır.
Sevmeye dair her umut, içimde bir ihanet fısıltısı,
Bir daha o ağrıyı yaşamaktan ölesiye çekiniyorum...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta