Benim sevdam, artık sürgün bir hatıra,
Bir duvarı yıkılmış evin, kendi kendine yası.
Bu yorgun gönül, ne bir nefes alır ne de bir çığlık atar,
Çünkü aldığı yara, onu korkak bir taş yapmıştır.
Sevmeye dair her umut, içimde bir ihanet fısıltısı,
Bir daha o ağrıyı yaşamaktan ölesiye çekiniyorum...
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta