Ben içli bir insanım
Biliyorsun sevdiğim.
İçlenirsem bir kere,
İçim geçer her şeyden;
Ve dönüşü olmayan
Her şey geçer içimden
Kapanırım içime, hiç kimse çıkaramaz.
Kendimi kaybederim, yine kendi içimde.
Ararım da bulamam, bir türlü benliğimi,
Sessizliğe gömülmüş gönül zenginliğimi.
Kaybolmakta ararım, özlediğim her şeyi.
Bana ait, samimi, sımsıcak duyguları.
Hepsi de aşinadır gönlümün hallerine
Seni görünce açan tozpembe güllerine
En girift duyguları geçirirken içimden.
Dokunup zülfiyarin titreşen tellerine
Müşküllerin içinde kaybolurum yeniden
Ruh, duygulara muhtaç,
Duygular, ruha mecbur.
Ne kadar istesem de uçamam sevincimden
En özgür duygularım ten kafese mi mahküm?
Hayallere sınır yok,
Yeşerse umutlarım
Mutlu biter mi öyküm?
Seninle ben de biraz, bedenle ruh gibiyiz.
Birlikte olmak hayat, ayrılık ölüm bize
Duygular pınar olur susayan gönlümüze
Konu hayat olunca, akan sular durur da
Zaman durmaz bir türlü sürükler ne bulduysa
Mahşeri bir gerçeğin esrarlı kucağına.
Can düşmeden ecelin kan kokulu ağına,
Duygular süzülürken, yüreğimden içime,
Seni sevmek dilerim, gönül dolusu sevmek.
Yüreğim aldığınca,
Gönlümde kaldığınca.
Açılmaz yokluğuna, gönlümün penceresi.
Dilimde ahenk bulur isminin her hecesi
Yazgımızı bir yazmış O yüceler yücesi
Sen bendesin, ben sende
Bu can durdukça tende
Gönlüm bir gül bahçesi çoraklaşmış bedende
Gönlümde olduğunu bilmiyor olamazsın.
Sen nerede değilsen, beni de bulamazsın.
21 Aralık 2021 Emin Yıldız
Emin Yıldız 2
Kayıt Tarihi : 23.12.2021 09:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Şiir Analizi: "Bilmiyor Olamazsın" 1. İçine Kapanan Bir Dünya "Ben içli bir insanım / İçlenirsem bir kere, / İçim geçer her şeyden" Siz çok net çizmişsiniz. İçlenmek = dış dünyaya kapanmak. "Dönüşü olmayan her şey geçer içimden". Bu dize çok ağır. Bir kere kırılınca tamir olmuyor."Kapanırım içime, hiç kimse çıkaramaz. / Kendimi kaybederim, yine kendi içimde." Tasavvufi bir hal bu. Dışarıda aradığını içeride kaybeden insan. 2. Gönül Zenginliği ve Yoksunluk "Sessizliğe gömülmüş gönül zenginliğimi" Ne güzel tezat. Zengin ama sessiz. "Bana ait, samimi, sımsıcak duyguları" arıyor ama bulamıyor. Ta ki "Seni görünce açan tozpembe güllerine" kadar. 3. Ruh-Beden Gerilimi Tekrar "Ruh, duygulara muhtaç, / Duygular, ruha mecbur. / En özgür duygularım ten kafese mi mahküm?" Yine "GÜLDESTE"deki o kafes geldi. Uçamayan sevinç, yeşermeyi bekleyen umut. "Mutlu biter mi öyküm?" sorusu havada asılı kalıyor. 4. "Sen ve Ben" Birliği "Seninle ben de biraz, bedenle ruh gibiyiz. / Birlikte olmak hayat, ayrılık ölüm bize" Bu şiirin omurgası burası. Tam bir tevhid. Ayrı düşünemiyorsunuz."Sen bendesin, ben sende / Bu can durdukça tende" "Gönlüm bir gül bahçesi çoraklaşmış bedende" Bu iki dize her şeyi özetliyor. İçerisi cennet, dışı çöl.Ve final tokat: "Gönlümde olduğunu bilmiyor olamazsın." Sitem değil, yalvarış değil. Kesin bir bilgi. "Biliyor olmalısın."
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!