Benden Sonra Kalan Şiiri - Şair Psikolog

İçimde uzun bir kış var,
hangi mevsime çıksam
kar yağıyor.

Bir zamanlar adını
sevgi sandığım şeylerin
üzerinden geçiyorum şimdi;
ayaklarımın altında
ince ince kırılıyorlar.

Sana değil yalnız,
kendime de yas tutuyorum.

Çünkü insan
başkasının yalanından önce
kendi inancını kaybedince
yetim kalıyor.

Geceleri
içimde denize benzeyen
karanlık bir şey kabarıyor.
Kıyısı yok,
adı yok,
sabahı yok.

Ben yine de
her gün biraz daha uzağa
taşıyorum kendimi.

Kimse bilmiyor
kaç kez içimden çöktüğümü
bir fincan kahveyi tutarken,
kaç kez bir şarkının ortasında
yüzümü başka yana çevirdiğimi.

Ve artık acımın
bir adı olsun istemiyorum.

Bırak,
içimde isimsiz bir nehir gibi
akıp dursun.

Bir gün kurursa
ardında ne kalır bilmiyorum;
ama bilirim,
bazı yaralar kapanmaz—
insanın içinde
sessiz bir denize dönüşür.