Her yerinden nasıl da incinmiş insanlar,
Yürekler hep paramparça,
Can kırıkları dolmuş hepsinin içi,
Hepsi sevmeye ve sevilmeye aç.
Geçmişin acınası aynası hep karşılarında,
O aynaya baktıkça gidecekleri yolu da göremiyorlar.
Hep bir beklenti, hep bir açlık,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta