Ben Ve Sen Şiiri - Metin Tan 2

Ben;
Şimdilerde rotasını kaybetmiş bir kaptan.
"Baba beni buraya göm" diyen Mecnun.
Eyşan'ı gördüğünde dengesini kaybeden Ezel,
Eşkıya'yı tekrar görene kadar,
35 yıl tek kelime konuşmayan Keje'yim.
Ben; belki bir gün...
Belki bir gün bir şiirin içinde karşılaşma umudu bekleyen Eylül'üm.
Sen mi?
Sen ise;
Gecenin karanlığında parlayan yıldız, sahilleri aydınlatan yakamoz,
Dermanı olmayan hastalığım,
Sesi olmayan şarkılarımın hüzünlü yanısın.
Sen varabileceğim tek liman,
Durabileceğim ilk durağımsın.
Sen, ah sen...
Demlediğim şiirlerde gizlediğim mısra,
Yüreğimin zindanında tutsak ettiğim özlemsin.
Sen; çocuk gülüşündeki masumiyet,
Yüzümdeki tebessümün sebebisin.
Sen sadece beklemenin bile güzelliğini öğreten,
Sonu gelmeyecek bekleyişimsin...