Kader bizi bir menzilde buluşturmadı diye sızlamadım,
Ben sana düşerken kaderi aşmaya niyet ettim.
Aklım sustu, kalbim secdeye vardı,
Adını andıkça imkânsız bile “amin” dedi.
Ben seni sevdim;
Bir nefes gibi, bir sır gibi,
Sahip olmadan, dokunmadan,
Sadece Allah’a emanet eder gibi…
Sen arkana bakmadan gittin,
Ben ardında bırakılanlardan oldum.
Ne sitemim kaldı kullara,
Ne hesabım…
Her şeyi O’na bıraktım.
Hâlim hâlâ halsizdir Ya Rabbi,
Sözüm sessiz, gözüm doludur.
Ama bilirim;
Her susuş bir zikirdir,
Her yanış bir yakarış.
Biz imkânsız değildik belki,
Biz hiçlikte buluşamadık.
Çünkü ben “biz” derken,
Sen dünyada kaldın,
Ben aşkı Hakk’a yordum.
Seninle olduktan sonra,
Yalnızlık bana yabancı değil.
Asıl korkum,
Kalbinin beni
Hiç anmamış olması…
Kayıt Tarihi : 4.2.2026 11:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!