Ben senden razıyım

“Ben senden razıyım” dedi son sözlerinde,
Sanki yıllardır kapalı duran bir kapı açıldı içimde.
Ne bir veda gibiydi,
Ne de sıradan bir cümle…
Bir ömrün ağırlığını taşıyan,
Bir insanın kalbine dokunan son nefes gibiydi.

İçimde bir kıyamet koptu o anda,
Sessiz ama herkesin duyacağı kadar büyük.
Kabuk bağlayan yaralarım kanadı yeniden,
Unuttuğumu sandığım acılar döndü geri.
Meğer bazı yaralar iyileşmezmiş,
Sadece insan onlarla yaşamayı öğrenirmiş.

Alışmıştım onunla konuşmamaya,
Adını gecelerime misafir etmemeye.
Bir zamanlar her cümlesinde kendimi bulduğum insanı,
Şimdi kendi sessizliğimde aramamaya.
Ama kader bazen öyle bir söz söyletir ki,
Yıllarca sustuğun bütün duygular ayağa kalkar.

“Helal olsun” dese bir dertti,
“Ben senden razıyım” dese başka bir dertti.
Çünkü insan bazen affedilmeyi değil,
Anlaşıldığını bilmeyi bekler.
Bir kelimeyle dağılır bütün gururu,
Bir cümleyle yıkılır ördüğü duvarları.

Uçurumdan düştü bütün duygularım,
Bir bir parçalandı topladığım yanım.
Ben kendimi güçlü sanırken,
Meğer içimde hâlâ bekleyen bir çocuk varmış.
Bir çift sözle mutlu olacak,
Bir helallikle yılların yükünü bırakacak.

Kaç gece düşündüm seni bilmem,
Kaç sabah adını içimden geçirip sustum.
Kendime bile söyleyemediğim şeyleri,
Gözlerimde saklayıp yürüdüm.
Çünkü bazı ayrılıklar bitmez,
Sadece insan içinde taşımayı öğrenir.

Bir helal almak kaç geceye bedel olurdu?
Kaç uykusuz sabahı geri getirirdi?
Bir “razıyım” sözü kaç yarayı sarardı,
Kaç kırgın kalbi yeniden hayata bağlardı?

Şimdi elimde kalan tek şey,
İçimde yankılanan o son cümle.
Ne kızgınlığım kaldı sana,
Ne de söyleyecek bir sitemim.
Çünkü bazı insanlar gider,
Ama son sözleri kalır insanın kaderinde.

Ben senden razıyım…
Belki de duymayı en çok beklediğim şeydi bu.
Belki yıllarca taşıdığım yükün,
Bir tek cümleyle hafiflemesiydi.

Şimdi bil ki;
Ne yaşandıysa yaşandı,
Ne kırıldıysa kırıldı.
Ama bir insanın kalbine dokunan o söz,
Bazen bir ömre yetecek kadar büyüktür.

Ve ben hâlâ o cümlenin içinde,
Hem kayboluyorum,
Hem kendimi buluyorum…