Ben Olurum Şiiri

Kevser Mutlu

ŞİİR

TAKİPÇİ

Bambaşka bir şehirde vazgeçtim çocuk olmaktan. Artık denizler diyarının ılık ve çekici güzelliği beni terk etmişti, başkentin buzlu ve sıkıcı çirkinliği hayatımda ki yerini almıştı. Biliyordum, hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Bütün tanıdığım simalarla arama yollar girmiş, başka yüzler hayatımın bir parçası olmuştu. En basiti aradığım zaman bir dost el uzanmayacaktı ellerime. Farklı insanlar, farklı bir iklim, farklı bir ev ne yazık ki farklı bir hayat beni bekliyordu. Bunu ben istemiştim. Cefasını çekecektim. Belli mi olur, belki bir gün sefasını da sürebilirdim.

Yetişkin olmanın getirdiği sorumlulukların idrakındayım. Uzun upuzun bir iş hayatı beni bekliyor. Sonra evlilik çocuklar vesaire. Bu sorumluluklara hazır mıyım, bilmiyorum. Hoş üstlenilirken sorumlulukları yaşam sana sormuyor ki. Hayat sana, yapacaksın kardeşim işte diyor, hiç ama hiç aldırmadan. Böyle gelmiş böyle gidecek diyor insafsızca. Geleceğim her şeyin üstesinden. Yalnız kendime itiraf edemediğim tek şey var korkularım. Korkuyorum. Bu kentten, bu iklimden, yalnızlıktan, sevgisizlikten, mavisizlikten, çaresizlikten … Aslında her şeyden!

Ya bir gün diyorum, bir gün cebime küçücük bir umut koyup, pervasızca yanıma sadece düşlerimi kattığım bu kent bana dar gelirse. İşte o zaman ne olacak! Neyle avunacağım ben. Biliyorum. Ben kolaylıkların insanı değilim bilakis bir sürpriz misali yakamı bırakmaz hiç aksilikler. Elimi hangi dala atsam kırılıverir. Olsun! Böylesi daha iyi aslında. Kolaylıkla bir şeylere sahip olmamalı kişi. Koşturmalı peşinden isteklerinin. Çıkmalı savaş meydanına harp etmeli ölümüne. Kazanmak da benim elimde kaybetmekte. Ne fark eder ki aslında sil baştan başlamak lazım bazen. Fakat başarırsam ve eğer kazanırsam bu hayat oyununu değmeyin keyfime. Kimse ama kimse tutamaz beni. Kuş olur göklerde uçarım. Bahar olur çiçekler açarım. En önemlisi ise ben, ben olurum!

Tamamını Oku

Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta

GÜNÜN ŞİİRİ

Gözlerimden Çok Yara ...

Cezmi Ersöz

Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...

Devamını Oku

POPÜLER ŞİİRLER