Ben, kendim:
Doğduğumuz anda ölmeye başlıyoruz aslın da, yaşamın anlamı neydi diye düşünmeye başladığımızda:
Peki, nedir sözcüklere imgelerle anlam yükleyerek şiiri güçlü kılan sır? Gerçekle yüzleşmek mi, yoksa gerçeği algılayarak ondan kaçışlarımız mı?
Yoksa gerçeklerimiz ve insanlığın gelişimi doğrultusunda yaşamı algılayarak dünyayı değiştirme isteğimizden mi kaynaklanmaktadır?
Evren zaman ve mekân kavramlarının yittiği yerde şairin kendini bulma çabasında sözcüklerin kavram karışıklığı içerisinde kendini bulma ve tamlama anlayışından mı kaynaklanmaktadır?
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta