Ben Çocuk Olmadım Şiiri - Serpil Koçar

# ÇOCUKLUĞUM OLMADAN

Ben çocuk olmadım, oyuncaklarım hiç olmadı.
Fakirdik biz; rengârenk bebeklerim, oyuncaklarım yoktu.
Parklara gidip salıncaklara binmedim,
Evde anneme yardım eden bir kız çocuğuydum.

Ev işlerini yapar, kardeşlerime göz kulak olurdum her gün.
Kimi kısa, kimi uzun çoraplarla dolaşırdık sokaklarda.
Yamalı pabuçlar, eskimiş önlükler…
Her küçülen giysi, diğerimize miras kalırdı.
Bir portakalı paylaşmak bile mutluluktu bize.
Hayatın tadını küçük şeylerde bulurduk,
Zor da olsa…

Dağda, bayırda odun toplardık kışa hazırlık için.
Sobayı yakar, üzerine mandalina kabukları koyardık.
O güzel koku odanın dört bir yanına yayılırdı.
Geceleri sobanın başında,
Hep birlikte uyurduk.

Daha on yedisinde,
Ruhu yaşından büyük bir çocuk gelin oldum.
On dokuzumda evladımı kucağıma aldım.
Onunla birlikte büyüdüm, olgunlaştım, anne oldum.

Pembe hayallerim vardı kendi dünyamda.
Bir anda kayboldu hepsi;
Yerlerini kocaman sorumluluklar aldı.
Büyümüştüm, anne olmuştum
Ama ruhum hâlâ çocuktu.
Sevgiye aç bir anneydim, eksiktim.

Elimi tutan, sevgisiyle beni saran kimse yoktu yanımda.
Evladımla avunan,
Savunmasız iki insan gibiydik.
Ruhum hastalandı yavrumu büyütürken,
Kimse fark etmedi içimdeki derin yalnızlığı.

Derdimi anlatamadım hiç kimseye;
Ne eşime ne dostuma…
Sadece dinlediler,
“Ne var ki?” deyip geçtiler.
Yaşamayan anlamaz derler ya,
İşte öyle oldu…

En sonunda düştüm hastane köşelerine.
Evladımı unutmuştum…
Oysa ben bir anneydim.
Nasıl unuturdum?
Nasıl düşmüştüm bu hâle?
Kimse anlamadı beni,
Anlayamadılar da…

Doktor baktı gözlerime,
Yorgunluğumu, kırgınlığımı hissetti.
“Ruhun hasta,” dedi,
“Çok yorgun ve çok kırık.”
Beni alıp güvenli bir odaya götürdüler,
Gözlerimdeki sessiz çığlığı fark ederek.

Tam kırk beş gün kaldım oralarda,
Her gün biraz daha kendimden uzaklaşarak…
Evladımı unutmuştum, dünyamı unutmuştum.
Sanki bambaşka bir hayatın
Kapısını aralamıştım.

Ta ki evladımı gördüğüm güne kadar…

Nasıl unutmuştum anneliğimi?
Nasıl unutmuştum evladımın kokusunu?
Kendime kızdım defalarca:
“Nasıl unuturum?” diye…

Ona sarıldım, kokladım,
Gözyaşları içinde doktora yalvardım:
“Bırakın beni, bırakın gideyim evladıma.
Onun bana ihtiyacı var…”

Biraz daha iyiydim artık.
Yeniden kavuşmuştum evladıma.
Sarıldım ona sımsıkı,
Uzun uzun kokladım.

İşte o günden sonra başladım yazmaya.
Doktorumun tavsiyesiyle
Döktüm içimde birikenleri mısralara.
Dertlerimi, kederimi
Kalemimle anlattım defterime.

Ve işte böyle başladı yazma hikâyem…
Hayatın acılarını, yalnızlığın gölgesini,
Sevginin eksikliğini, anneliğin sancısını
Bir bir çıkardım gün yüzüne.

Kalemimle biriktirdiğim her kelime
Biraz daha iyileştirdi beni.
Her dize, içimde sakladığım bir yaranın sesi oldu.
Yazdıkça kendimi buldum,
Yazdıkça geçmişimle yüzleştim.

Çünkü ben çocukluğumu yaşayamadım belki
Ama kelimelerle kendime yeni bir dünya kurdum.
Ve yıllarca susturduğum o küçük kız çocuğu
Nihayet kalemimin ucunda
Kendi sesini buldu.