Ben bir Şiirim Şiiri - Hasan Savaş 2

BEN BiR ŞiiRiM „İyi ki sen varsın ey şiir Yoksa nasıl yaşardım bunca yalnızlımla“ Bedrettin Aykın Elleri cebinde Kendine bile yabancı bir kentin Acıya açılan sokaklarına Yağmurlarla giriyorum Yorulmuşum Yaşlanmışım Gencim Öpüp dudaklarından Uzun yolculuklara çıkıyorum. Rüzgarın dilinde savrulan Sensizliğin / sessizliğin en derin yankısı Gözlerimde büyüyen damla Kalemden süzülen umut Yürekte filizlenen sözcükler Gecenin koynundan doğan sabah oluyorum Ben bir şiirim Okudukça çoğalan Anladıkça derinleşen Küllerden doğan ateş Karanlığı yaran ışık Korkuya siper dizelerim Duvarları yıkan ses oluyorum Sancılı uykusuz bir geceyim Başaltında dikenli yastığım Sabaha açılan pencereyim Bir çocuk neşesiyle Uzanıp güneşi öpüyorum Ben bir şiirim Dalları göge uzanan Bin yıllık çınarım Kar altında bekleyen kardelen Düşen yaprağım Ormanım Bozkırım Issız patikalarda kışım Karatepenin karlarını eritmeye koşuyorum Çırpınan Kayalarda kendini parçalayan dalgayım Sonra uçsuz bucaksız düşleri olan Masmavi deniz oluyorum Sabirla yontulur taş duvarlara Bir gülü yetiştirmektir dikenleri avuçlarını kanatsada Bilinmeyen bir günde eser yüreğine Bazan bir meltem olur, bazen de bir fırtına Ben bir şiirim Kafeterya köşelerinde Bir hüzünle yoğrulurum Kahkahalarla dolup kadehlerden taşıyorum Yalnız yürüdüğüm sokaklarda Seni arıyorum Tenhalardan sesin gelir Sesine melankolik ses katıyorum Yüzyıllık yağmur olup Bir sağanak gibi gözlerinden boşalıyorum