Ben bir Şiirim Şiiri - Hasan Savaş 2

BEN BiR ŞiiRiM

„İyi ki sen varsın ey şiir
Yoksa nasıl yaşardım bunca yalnızlımla“

Bedrettin Aykın

Elleri cebinde
Kendine bile yabancı bir kentin
Acıya açılan sokaklarına
Yağmurlarla giriyorum

Yorulmuşum
Yaşlanmışım
Gencim
Öpüp dudaklarından
Uzun yolculuklara çıkıyorum.

Rüzgarın dilinde savrulan
Sensizliğin / sessizliğin en derin yankısı
Gözlerimde büyüyen damla
Kalemden süzülen umut
Yürekte filizlenen sözcükler
Gecenin koynundan doğan sabah oluyorum

Ben bir şiirim
Okudukça çoğalan
Anladıkça derinleşen
Küllerden doğan ateş
Karanlığı yaran ışık
Korkuya siper dizelerim
Duvarları yıkan ses oluyorum

Sancılı uykusuz bir geceyim
Başaltında dikenli yastığım
Sabaha açılan pencereyim
Bir çocuk neşesiyle
Uzanıp güneşi öpüyorum

Ben bir şiirim
Dalları göge uzanan
Bin yıllık çınarım
Kar altında bekleyen kardelen
Düşen yaprağım
Ormanım
Bozkırım
Issız patikalarda kışım
Karatepenin karlarını eritmeye koşuyorum

Çırpınan
Kayalarda kendini parçalayan dalgayım
Sonra uçsuz bucaksız düşleri olan
Masmavi deniz oluyorum

Sabirla yontulur taş duvarlara
Bir gülü yetiştirmektir dikenleri avuçlarını kanatsada

Bilinmeyen bir günde eser yüreğine
Bazan bir meltem olur, bazen de bir fırtına

Ben bir şiirim
Kafeterya köşelerinde
Bir hüzünle yoğrulurum
Kahkahalarla dolup kadehlerden taşıyorum
Yalnız yürüdüğüm sokaklarda
Seni arıyorum
Tenhalardan sesin gelir
Sesine melankolik ses katıyorum
Yüzyıllık yağmur olup
Bir sağanak gibi gözlerinden boşalıyorum