Ben Şiiri - Eyüp Dalkılıç 2

Üzerime örtülen soğuk, geceden değil,
Ruhumdan sızar — kemiklerime yürür.
Sen uzakta bir tebessüm gibi donuksun,
Ben hakikati sustum, dilim mühürdür.

Huzur dediğin şey bir nefeslik zehir,
Sensizlik, damarlarımda ağır bir sır.
Gözlerimde senin olmayan her yüz,
Bir zindanın duvarına çarpıp kırılır.

Ben seni mutluluk sanmıştım — meğer
En mesut hâlim, yanıldığım ân imiş.
Bu hayat bana senin yokluğundan miras,
Bir cellâdın geceden artan kanı imiş.

Veda etmedin; gidişin bir sessizlikti,
O sessizlik çöktü, âlem daraldı.
Aşk dedikleri, kalbe atılan düğüm,
Çözüldükçe yalan, yandıkça akıbet kaldı.

Şimdi ne sen varsın ne ben eskisi,
İkimiz de başka felâketlerdeyiz.
Ben burada hakikati gömdüm içime,
Sen hâlâ gülüyorsun — bilmezler deyiz.
1999