Yoruldum bu dünyanın keşmekeşinden.
Ne insanlar vefalı, ne duygular.
Kaybolmuş girdabın içinde her şey
Ne toprak suya muhtaç nede arı çiçeğe.
Duygular yalnız.
insanlar yalnız.
Toprak yalnız.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta