Yine çöktü akşam dumanlı dağlarıma,
Kapandı yine perdeler teker teker,
İçeriye alınmakta kahvenin önündeki iskemleler,
Bir bir yanmaya başladı mahalle lambaları,
Sokakta bir telaş...
Kimi eve ekmek götürme derdinde alelacele,
Kimiyse zamandan kaygısız, dalgın yürüyor yüzünde keder,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta