Zengin dağdan kağnısını aşırır
Yoksul düz ovada yolu şaşırır
Paralılar sefa sürer yaşamda
Yoksul tencere hep dert pişirir
Helal kazananın karnı doymuyor
Çalan soyan kanunlara uymuyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Yoksulun evladı askere gider
Zenginin çocuğu hep para öder
Bayrağa sarılı tabut içinde
Anne sarılarak hep feryat eder
Şehadet yoksulun bedeli mi der
Şiirinizi
beğeniyle okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta