Sessizce çekilir insan bir gün,
Toz kaldırmadan gitmek gerekir.
Yorulmuş kalbine düşerken hüzün,
Toz kaldırmadan gitmek gerekir.
Kalmak bazen ağır gelir cana,
Söz tükenir, bakış küser cana.
Fazla kalmak yük olur insana,
Sınır koyup da gitmek gerekir.
Rızkın biter bazı kapılarda,
Kader çağırır başka diyarlara.
Yeni umut saklı baharlarda,
Yeni bir yola gitmek gerekir.
Ne kaçmaktır bu ne de vazgeçmek,
Kendini seçmek, kendini bilmek.
Yarayı sarmak, içini silmek,
İyiliğini seçmek gerekir.
Açık bir kapı bırak ardında,
Kırgınlık kalmasın hiç yanında.
Güzel ayrılık dursun yadında,
Dönmek için de gitmek gerekir.
Mahrumi der ki: Ey gönül sabret,
Her gidiş elbet doğurur hikmet.
Baharsa vakit, doğuyorsa güneş,
Kendine doğru gitmek gerekir.
SOMETIMES IT'S NECESSARY TO LEAVE
One day, a person withdraws silently,
It's necessary to leave without raising dust.
When sorrow falls upon a weary heart,
It's necessary to leave without raising dust.
Staying sometimes weighs heavily on the soul,
Words run out, glances turn against the soul.
Staying too long becomes a burden,
It's necessary to set boundaries and leave.
Your sustenance ends at some doors,
Fate calls to other lands.
New hope is hidden in spring,
It's necessary to go on a new path.
This is neither escaping nor giving up,
It's choosing yourself, knowing yourself.
To heal the wound, to cleanse the inside,
It's necessary to choose your own goodness.
Leave an open door behind you,
Let no resentment remain beside you.
Let a beautiful parting remain in your memory,
It's necessary to leave in order to return.
Mahrumi says: O heart, be patient,
Every departure surely gives birth to wisdom.
If it's springtime, if the sun is rising,
One must turn towards oneself.
Kayıt Tarihi : 17.2.2026 13:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
