Bazen durmak gerek… Şiiri - Seval Özgül

Bazen durmak gerek… Her şeyin peşinden koşarken, Kendini unutmuşsan eğer… Bir çay koy kendine, Hayatın demi belki de orada… Bazen hayatı durdurup bir çay koymak gerek, Koştuğun bütün yollara biraz ara vermek gerek. Dökülen yapraklara bak, geçip giden zamana, Şükret biraz içinde kalan huzura, hayata. Ne yetiştiğin yollar, ne biriktirdiğin yıllar, İnsanı insan yapan, içinde saklı duygular. Herkes bir yerlere koşar, herkes bir şey arar, Oysa huzur dediğin bazen yanı başında yaşar. Bir bardak çay, biraz sessizlik, İçimde dinlensin bütün yorgunluk. Hayat dediğin bir nefeslik, Kendinle barışmak en büyük mutluluk. Demini alsın ömrün, bırak ağır ağır, Her şey geçer gider, hatıralar kalır. Bir bardak çayda saklı bazen hayatın demi, Huzur dediğin şey, kendin olabilmekmiş meğer. Kimisi servet peşinde, kimisi şöhret arar, Kimisi kalabalıkta kendi sesini arar. Ben artık telaşsızım, acelem yok yarına, Bir çayın buharında bırakırım kederimi ardımda. Geçen günler dönmüyor, bunu öğrendim zamanla, Her kayıp bir ders oldu, her sessizlik başka anlamda. Ne geçmişe esirim ne yarının telaşında, Biraz huzur yeter bana hayatın bu akşamında. Bir bardak çay, biraz sessizlik, İçimde dinlensin bütün yorgunluk. Hayat dediğin bir nefeslik, Kendinle barışmak en büyük mutluluk. Bazen hayatı durdurup bir çay koymak gerek… Çünkü hayatın en güzel demi, İnsanın kendine döndüğü andır…