Bazen Arada Kalanlar Şiiri - Erkan Arslan

Serseri, edepli bakışlarıyla süzer
Ürkütmeden yavru kuşu,
İncitmesin yerdeki taşlar topuklarını.

İzler yüzünü, saçlarını yansıtır ayna.
Gülümseyince olur içi pırpır;
Hapseder içine aksini düş gibi, sırılsıklam.

Kıskanç ağaçlar yürür peşinden,
Gölge sıcaklığına onu almak, sarmak için;
Kaçan nefesi toplar dudaklarından.

Rüzgâr ciğerlerine çeker kokuyu,
Saçlarına dokunur ürkütmeden.
Tutar kollarını, ilgiye boğar.

Atlas kumaş sararken yumuşacık saçlarını,
Dokunur tüy gibi, uyarır şakaklarını;
Görsün, tutsun, yakalasın ister.

Yayılır kokusu buram buram, hasret tüter.
Islık öttürür kuşlara, oynatır yanaklarını;
Götürür parmaklarını dudaklarına.

İstasyon... Yavru kuş düzeltti saçlarını.
Üşümüştü ağaçların gölgesinde, tutulan omzunu oynattı.
Beyninde cıvıldayan kuşlar ve dudaklarında o dokunuş...
Taşlara basıp geçerken arkasında kaldı serseri bir bakış.

Erkan Arslan - 10-10-2026