Çelik palas sırtları,
Dar pencerelerinden çiftliklere dalıyorum,
Tekeler, yabancılar, iş ortakları ve Devlet Bankaları,
Cenneti burada bırakmışlar,
Hemen burada koltuklarının, altlarında dünya,
Çelik Palas sırtları, çiçeklerin ve manzaraların,
Dev çınarın altında ve çam ağaçlarının,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta