Başörtüsü Zulmü Şiiri - Afşin Dualı

Dünya...
Yıldızlara merdiven dayıyor, çelikten gökdelenler dikiyor göğe.
Biz ise...
Akıl almaz bir kördüğümün içinde,
İnsanın kumaşıyla, kadının başındaki örtüyle boğuşuyorduk.
Tarih, bu akılsızlığı yazarken utancından mürekkep yuttu.
Ama döngü bitmedi... İnsanlık geriye sarıyor filmi.

​Takvimler geride kaldı, zihniyet aynı batak,
Dünya yapay zekâ kurarken, biz şekilci bir tuzak.
İnsanlık uzaya çıkarken, Mars’a ayak basarken,
Biz mahalle bakkalı mantığıyla, iffete nizam biçerken...
Kılık kıyafetle uğraştı bu coğrafyanın kaderi,
Yıllar yılı sömürüldü en masumun kederi.
Üniversite kapılarında gözyaşıyla yazıldı tarih,
Bir başörtüsü teline düşman kesildi o cahil zihniyet, garip!
"İrtica" kılıfıyla biçilen onurlar, karartılan hayaller,
Teknoloji çağında tahta kılıçla yapılan o hamleler...
Oysa zincirler kırılıp, o pranga sökülüp atılınca,
Bu millet ayağa kalktı, öz benliğini yeniden tanyerinde bulunca!
Güçlendi Türkiye, ses verdi yedi düvele,
Akıl yola geldi nihayet, son verildi o zulme, o çileye!

​Bu nasıl bir yanılgı, bu nasıl bir kör döngü?
İnsanlık ilerler sanırken, geriye sarıyor bu dünkü görgü!
Dünya galaksileri aşarken, biz dünden kalma bir kavga,
Kendi evladına yabancı, kendi özüne bir yara!
Dün biz düşmüştük bu çukura, bugün kardeş eller...
Aynı zulüm sınır ötesinde, yine aynı hevesler!

​Ders almadı insanlık, tarih tekerrür mü sadece?
Dün İstanbul’daydı bu kabus, bugün Bakü’de bu gece!
Azerbaycan... O tunç yürekli, o güçlü, o metanetli yurt,
Kardeş vatan, zaferle taçlanan o aziz ve mert kurt,
Şimdi kalkmış, inancınla, o mahrem örtüyle savaşıyor!
Akıl tutulması yemin ediyorum, insanlık dibe doğru yarışıyor.
Güçlü bir devlet, kudretli bir ordu... Eline ne geçer,
Bir kız çocuğunun eğitim hakkını engellemekten ne seçer?
Hangi akıl, hangi vicdan bu garabeti hak gösterir?
Kendi küllerinden doğan o kardeşliği bu zihniyet bitirir!
Kendi inancıyla barışık olamayan bir irade,
Nasıl meydan okur geleceğe, nasıl dayanır bu felakete?

​Teknoloji çağındayız...
İnsanlar uzayda koloni kurma peşinde.
Biz ise hâlâ bir kadının başındaki tülbentle,
Bir gencin inancıyla savaşıyoruz.
Bu bir medeniyet kavgası değil,
Bu, kendi gölgesinden korkanların,
Kendi akıl tutulmasına tutsak kalışının resmidir.
İnsanlık geriye gidiyor... Tarih, bu utancı affetmeyecek.

​Bu nasıl bir yanılgı, bu nasıl bir kör döngü?
İnsanlık ilerler sanırken, geriye sarıyor bu dünkü görgü!
Dünya galaksileri aşarken, biz dünden kalma bir kavga,
Kendi evladına yabancı, kendi özüne bir yara!
Dün biz düşmüştük bu çukura, bugün kardeş eller...
Aynı zulüm sınır ötesinde, yine aynı hevesler!

Uyanın artık.
Göklerdeki çağda yaşayıp, zihni zindanlarda kalmak...
Bu çağın en büyük trajedisidir.