Sessizliğin saldırısı başlar,
Sözcüklerin sustuğu anda...
Ruhumda; dağılmayan düşüncelerin,
Müebbette düştüğü anda,
Yalnızlık başlar...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




'Yüreğimin ağırlaştığı;
Duygularımın karıştığı, '
bu anlar, bütün acılara analık eder. Tebrikler.
Sadık Softa
Çok güzel şiir tebrik ederim.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta